یادداشتی بر فیلم “مارموز” ساخته کمال تبریزی به بهانه اکران عمومی

یادداشتی بر فیلم “مارموز” ساخته کمال تبریزی به بهانه اکران عمومی
“درست به هدف”

✅ساختن فیلم های تریلر سیاسی و کمدی سیاسی همواره در تاریخ سینما دشوار بوده است و فیلمسازان برای ساخت چنین آثاری با چالش های فراوانی روبرو می شدند و می بایستی خطوط قرمز را در ساختن فیلم هایی با درونمایه سیاسی رعایت می کردند و البته در انتها هم فیلم هایشان دچار ممیزی های فراوان می شد.یکی از بهترین تریلر های سیاسی تاریخ سینما فیلم “هفت روز در ماه می” ساخته جان فرانکن هایمر است که در سال ۱۹۶۴ ساخته شد و در اولین فرصت این شاهکار تاریخ سینما را تماشا بفرمایید.
مارموز آخرین ساخته کمال تبریزی یک فیلم خوش ساخت با درونمایه طنز سیاسی است که البته کمال تبریزی سابقه ساخت چنین آثاری(مارمولک) را در کارنامه فیلمسازی خود دارد.
مارموز فیلم جسورانه ای است که در قالب شوخی و طنز بسیار هوشمندانه و بی پرده حرف های سیاسی خود را می زند بدون آنکه به ورطه شعارزدگی بیفتد.
قطعا یکی از نقاط قوت این فیلم،فیلمنامه درخشان آیدین سیار سریع است.با قلم طنازانه او آشنا بودم و اکنون که در مقام فیلمنامه نویس ظاهر شده است نشان داد که قدرت قصه گویی را بلد است و حرف ها و شوخی های داخل فیلم حکایت از جسارت و شهامت او در نوشتن چنین فیلمنامه خوبی است.
قطعا در سیاست شخصیت هایی مثل قدرت صمدی(با بازی درخشان حامد بهداد) داریم.قدرت سودای نماینده مجلس شدن را دارد و برای رسیدن به این جایگاه حاضر است دست به انجام هر کاری بزند.قطعا انتخاب اسم قدرت از سوی فیلمساز هم عامدانه بوده است.به قول سردمدار سینمای سیاسی دنیا،کنستانتین گاستا گاوراس که در ابتدای فیلم Z می گوید:”هر گونه شباهت به رویدادهای واقعی یا اشخاص اعم از زنده یا مرده،اتفاقی نیست و عامدانه است.”
در جای جای فیلم،نشانه شناسی و نمادگرایی وجود دارد که به راحتی می توان آنها را درک کرد.
قدرت یک شخصیت افراطی تندرو است و به شدت با اصلاحات مخالف است و در واقع در دنیای سیاست تداعی کننده شخصیت محمود احمدی نژاد است.قدرت کم کم و با پیوستن به حزب وحدت ملی که ریشه اش در جنبش خط آبی هاست تبدیل به یک اعتدال گرا می شود که مابه ازا آن در سیاست فعلی ایران حزب اصلاحات است.البته قدرت برای رسیدن به نمایندگی مجلس به حزب وحدت ملی می پیوندد اما گرایشات خط قرمزی خود را همچنان حفظ می کند.
بازی حامد بهداد واقعا دلچسب است و در این فیلم خبری از بازی های غلو آمیز او نیست و سهم طنز فیلم را هم به تنهایی به دوش می کشد.
روایت داستان اوج و فرود مناسبی دارد و با اینکه در ابتدای فیلم ممکن است احساس کنیم با یک کمدی موقعیت روبرو هستیم اما بیشتر این فیلم یک کمدی کلامی است.
شوخی های فیلم مارموز بر خلاف مارمولک،به موقعیت های روز جامعه و وضعیت کنونی سیاسی مملکت می پردازد و فیلم هم پایان بهتر و معقول تری دارد.
بازیهای ویشکا آسایش(در نقش زن خبرنگار) و رضا ناجی(در نقش وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی) با اینکه پیچیدگی چندانی ندارد اما قابل قبول است.
مارموز فیلم چند لایه ای است که کمال تبریزی هوشمندانه و با طنازی موقعیتی ایده آل برای بیان حقایق دنیای سیاست و تیغ بُرنده آن خلق کرده است.
موسیقی متن هم جز نقاط قوت فیلم است که به خوبی با حال و هوای دیوانه وار و طنازانه فیلم جور در می آید.
مارموز البته نقاط ضعف هم دارد که طراحی صحنه در برخی از سکانس های فیلم اصلا چشمگیر نیست و فیلمبرداری برخی از سکانس های فیلم از جمله سکانس فرار مردم از کنسرت می توانست بهتر باشد.
مارموز کمدی سیاسی جسورانه ایست و حرفهای زیادی برای گفتن دارد که پشت تمام این حرفها تفکری است که بیشتر مسئولین کشور را به فکر فرو می برد.
قدرت در مونولوگ پایانی فیلم می گوید که مردم با مضمون این فیلم بیگانه نیستند و ای کاش مسئولین هم با درد و مشکلات مردم بیگانه نباشند.

▪مصطفی تجلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *