یادداشتی بر فیلم “آشغال های دوست داشتنی” ساخته محسن امیر یوسفی به بهانه اکران عمومی

📝 یادداشتی بر فیلم “آشغال های دوست داشتنی” ساخته محسن امیر یوسفی به بهانه اکران عمومی

“نچسب و دوست نداشتنی”

✅قطعا اکران فیلم های توقیف شده فارغ از کیفیت آنها همیشه برای مخاطبان سینما جذاب بوده است.زمانی که فیلم “من عصبانی نیستم” ساخته رضا دُرمیشیان پس از کش و قوس های فراوان رنگ پرده به خود دید علاقمندان زیادی در سینماها به تماشای آن نشستند که البته اصلا و ابدا این فیلم جذابیت های سینمایی لازم را نداشت.
اکنون فیلم آشغال های دوست داشتنی پس از رفع توقیف اکران عمومی شده است.
داستان این فیلم مربوط به حوادث و اتفاقات پس از انتخابات سال ۸۸ است و فیلمساز با یک روایت ضعیف سعی کرده است چند تفکر و گرایش سیاسی را به تصویر بکشد.
شخصیت محوری این فیلم منیر(شیرین یزدان بخش) است که دو فرزند پسرش به نام های رامین(حبیب رضایی) و امیر(صابر اَبَر)،برادرش منصور (شهاب حسینی)،شوهرش محمد علی (اکبر عبدی) و دختر خاله اش سیما(هدیه تهرانی) هر کدام تفکرات و گرایشات مذهبی و سیاسی خاص خود را دارند.
منیر در خیال و تصورات خویش دائم با قاب عکس های این افراد صحبت می کند و در واقع از لابلای این گفتگوها می توان به شخصیت و دیدگاه مذهبی و سیاسی این افراد پی برد.
منصور عضو سازمان مجاهدین بوده که در سال ۱۳۶۰ اعدام شده است و با سیما یک رابطه عاطفی و عاشقانه داشته است که تصویر این رابطه عاشقانه در فیلم شبیه به هر چیزی هست به جز یک رابطه عاشقانه!
امیر هم به خاطر اعتقاداتش به جبهه رفته است و در نهایت شهید شده است و در فیلم شاهد بحث و جدل و گفتگوی امیر و منصور در مورد عقایدشان هستیم که هر دو شخصیت با کلمات و جملات کلیشه ای و پیش پا افتاده سعی دارند از اعتقاداتشان دفاع کنند.
محسن امیر یوسفی نه شناخت درست و عمیقی از دیدگاههای مجاهدین داشته است و نه شناخت عمیقی از اعتقاد افرادی که در طول هشت سال جنگ ایران و عراق به جبهه رفته اند.
از آن طرف رامین هم برای تحصیل به غرب رفته است و دائم مشکلات زندگی اش را تقصیر سایر اعضای خانواده می داند و سعی دارد به طور بچه گانه ای خودش را مظلوم و بی پناه نشان دهد!
محمد علی هم به عنوان پدر خانواده یک شخصیت کاملا خنثی دارد و دوست دارد همه اعضای خانواده که نظرات و عقاید متفاوت و متضاد دارند با هم خوب و خوش باشند و به نوعی همدیگر را تحمل کنند!
سیما به عنوان یک شخصیت معترض به نتایج انتخابات سال ۸۸ حتی نتوانسته به سایه یک شخصیت معترض نزدیک بشود و بیشتر شبیه به یک زن سردرگم و بی هویت است.
منیر به عنوان مادر خانواده نهایت تلاش خود را می کند تا یک تصویر قهرمان از تک تک اعضای خانواده خود بسازد حال آنکه هیچ کدامشان شمایلی از یک قهرمان را ندارند.
شخصیت پردازی ضعیف،دیالوگهای کلیشه ای و روایت نامنسجم در این فیلم باعث خستگی مخاطب می شود و تفکرات و گرایش های مختلف سیاسی در این فیلم به گونه ای آشفته بیان شده اند.
تلاش محسن امیر یوسفی برای اکران عمومی این فیلم در واقع جنجالی بیش نبود و چه خوب که این فیلم در جشنواره اخیر فیلم فجر به نمایش در نیامد.

▪مصطفی تجلی

 

🎬 پایگاه چندرسانه‌ای هفت سینما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *