یادداشتی بر فیلم “جان دار” ساخته حسین امیری دوماری و پدرام پورامیری به بهانه اکران در جشنواره فجر

🎬یادداشتی بر فیلم “جان دار” ساخته حسین امیری دوماری و پدرام پورامیری به بهانه اکران در جشنواره فجر

“بی جان و بی رمق”

✅جان دار یک تله فیلم است و ایده ای که توسط فیلمسازان آن هدر رفته است.
فیلمنامه سست و ضعیف،تعدد شخصیت های خنثی فیلم و ریتم کشدار آن مهمترین نقاط ضعف جان دار است.
فیلمسازان این اثر با مطرح کردن مفاهیمی همچون غیرت و مردانگی،صداقت و از خودگذشتگی و فداکاری در فیلم سعی کردند تماشاگر را با خود همراه سازند که البته موفق نبودند.
تعدد شخصیت ها در جان دار سبب سردرگمی تماشاگر می شود و هیچ کمکی به روایت داستان نمی کند.
سکانس آغازین فیلم آنقدر نچسب و آشفته است که پهلو به کمدی های اسلپ استیک(بزن و بکوب) می زند حال آنکه جان دار می خواهد یک درام اجتماعی باشد که هیچ رگه ای از درام اجتماعی در آن یافت نمی شود و صرفا یک تله فیلم خانوادگی است که درگیری ها و مشکلات درونی یک خانواده را نشان می دهد.
هیچ کدام از بازیگران فیلم بازی قابل قبولی از خود ارائه نکردند.
حامد بهداد در نقش نعیم(پسر خانواده) واکنش های اغراق آمیز دارد و روی اعصاب تماشاگر رژه می رود!
جان دار می توانست یک فیلم قابل قبول باشد اگر سازندگان آن با وسواس،دقت و حوصله بیشتری بر روی فیلمنامه آن کار می کردند و اهمیت شخصیت پردازی خوب در دنیای سینما را می دانستند.

▪مصطفی تجلی

🎬 پایگاه چندرسانه‌ای هفت سینما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *