یادداشتی بر فیلم “سرو زیر آب” ساخته ی محمدعلی باشه آهنگر به بهانه اکران عمومی

یادداشتی بر فیلم “سرو زیر آب” ساخته ی محمدعلی باشه آهنگر به بهانه اکران عمومی

“من دَرد مشترکم،منو فریاد کن!”

✅جنگ همیشه خانمان سوز بوده و خواهد بود.آثار مخرب جنگ و پس از جنگ در آثار فیلمسازان مکتب نئورئالیسم و هالیوود کاملا مشهود هست.
سرو زیر آب فیلمی است چند لایه که محمد علی باشه آهنگر تلاش کرده است در تمام سطوح فیلم روایت سرراستی به مخاطب ارائه دهد.در واقع می توان گفت هدف کارگردان از ساختن این اثر مشخص است.او در پی ارائه داستانی است به شدت شخصیت محور با الگوی روایت_گره افکنی_گره گشایی است که البته در نیمه دوم فیلم در این امر موفق عمل نکرده است.در واقع نیمه دوم فیلم ریتم مناسبی ندارد.
از نکات برجسته فیلم میزانسن های دقیق و قاب بندی های سینمایی است که کاملا در خدمت روایت و انتقال مفهوم می باشند.(انتخاب علیرضا زرین دست به عنوان مدیر فیلمبرداری یکی از برگ های برنده این فیلم است.)
کارگردانی این اثر نسبتا خوب است و اکثر قاب های فیلم عمق زیادی دارند(عمق میدان دید) و از این لحاظ فضای گسترده ای را پیش رو مخاطبان خود قرار می دهد.
محمد علی باشه آهنگر در سروزیر آب از سه موقعیت جغرافیایی مختلف بهره برده است(جنوب،لرستان و یزد) و توانسته بین این سه موقعیت جغرافیایی مختلف لحن یکدستی ایجاد کند.
بازی اکثر شخصیت ها در این فیلم کنترل شده و قابل قبول است اما بازی مهتاب نصیرپور در نقش مادر شهید علیرغم کوتاه بودنش واقعا چشمگیر است.
موضوع سروزیر آب جذاب است و محمد علی باشه آهنگر با ساختن فیلم “ملکه” نشان داد که جنس نگاهش کاملا سینمایی است و این نگاه و دیدگاه کاملا در این فیلم هم حفظ شده است.
نیمه اول فیلم ریتم تند و به اصطلاح سرحالی دارد اما ای کاش این ریتم خوب تا پایان فیلم حفظ می شد.
شخصیت ها در این فیلم دارای دَردهای مشترکی هستند که گاهی این دردها تبدیل به بغض می شود و گاهی آن را فریاد می زنند.

▪مصطفی تجلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *