یادداشتی بر فیلم “اتاق تاریک” ساخته روح الله حجازی به بهانه اکران عمومی

یادداشتی بر فیلم “اتاق تاریک” ساخته روح الله حجازی به بهانه اکران عمومی

✅روح الله حجازی فیلمساز باهوشی است و بعد از ساختن فیلم هایی همچون”زندگی مشترک آقا و خانم میم”، “زندگی مشترک آقای محمودی و بانو”و”مرگ ماهی” به سراغ موضوعی رفته که در سینمای ایران توجه جدی و درخور توجه ای به آن نشده است:”کودک آزاری”
در واقع می توان گفت روح الله حجازی در این فیلم به پختگی خوبی رسیده است و نوع روایت داستان هم بسیار سرراست است و نسبتا بی سکته اتفاق می افتد و اتفاقات فرعی همگی در خدمت روایت در جهت دستیابی به عنصر گره گشایی فیلمنامه است.
برگ برنده فیلمنامه گره گشایی بسیار حساب شده آن است و مخاطب در سکانس پایانی فیلم از کل ماجرا باخبر می شود و فیلمساز در واقع دست به نوعی خلاقیت زده است و مخاطب خود را در پایان فیلم غافلگیر می کند.
در این فیلم با شخصیت هایی مواجهه هستیم که دائم نگران و مضطرب هستند و به این نگرانی و اضطراب می بایستی چاشنی ترس را هم اضافه کرد.
رابطه تمامی شخصیت های فیلم بر پایه “کنش-واکنش” شکل گرفته است و فرهاد(ساعد سهیلی) یک شخصیت کاملا درونگرا است که سعی دارد با آرامش،متانت و صبر مشکلات را حل و فصل کند و این درست در نقطه مقابل شخصیت همسرش هاله(ساره بیات) است که شخصیتی رادیکال،سرکش و خشمگین دارد.
از نظر یونگِ روانشناس اولین دوره تکامل شخصیت هر فردی دوره کودکی است و در این دوران،کودک دارای هویت یکتا و منحصر به فردی نیست و شخصیت او در واقع بازتابی از رفتار و شخصیت پدر و مادر است.
شخصیت کودک در این فیلم(امیر) نیز از این قاعده مستثنی نیست و آنچه که امیر با آن مواجهه است شخصیت های کاملا متفاوت ومتضاد پدر و مادرش است که همین امر باعث بروز ترس مضاعف در امیر می شود و در نهایت کودک را وادار به سکوت طولانی مدت میکند.
درونمایه اصلی فیلم “کودک آزاری” است و در کنار آن توجه به روابط آدم ها از منظر روانشناسانه.
آدم ها در این فیلم هر کدام به گونه ای در جستجوی حقیقت هستند و در این مسیر مخاطب را هم با خود همراه می سازند.
فضاسازی در این فیلم به خوبی صورت گرفته است و فیلمساز سعی در القای حس اضطراب،ترس و دلشوره به مخاطب را داشته است که به خوبی از عهده این مهم برآمده است.
روح الله حجازی سعی کرده است زاویه دید را سوم شخص نگه دارد و مخاطب را همراه با فرهاد و هاله در مسیر دستیابی به حقیقت با خود همراه کند.
فیلمساز تلاش کرده است با قاب های ثابت و حرکت آرام و پیوسته دوربین مخاطب را به عمق صحنه ببرد و ذهن او را کاملا درگیر سوژه فیلم کند.
فیلم دیالوگ نویسی نسبتا خوب و یکدستی دارد و کارگردان این اثر با تقطیع پی در پی نماهای نزدیک شخصیت ها در سکانس پایانی ذره ذره تنش را منتقل می کند و زمانی که حقیقت افشا می شود،روح الله حجازی با استفاده از پلان های کوتاه و پشت سرهم از تمام نقاط خانه و شخصیت ها و فکرهایی که درسرشان می گذشته است،بر اثر گذاری پایان بندی افزوده است.
موسیقی معماگونه و پرتعلیق کارن همایونفر هم به فضاسازی و انتقال حال و هوای فیلم به مخاطب کمک زیادی کرده است و مخاطب لحظه به لحظه نگران تر و در عین حال مشتاق تر برای کشف حقیقت می شود.
اتاق تاریک فیلمی است که به مسائل مربوط به آدم های جامعه مدرن می پردازد،آدم ها و جامعه ای که هر دو باهم سقوط کرده اند و برای فرار از این سقوط خود را به خواب زده اند،شاید هم پُل خواب!

▪مصطفی تجلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *